ابراز کردن عشق برای بیشتر مردم همانند کتابی است که در نظر دارند بعدها بخوانند.

یا مثل تلفنی که می خواهند بعدا بزنند.

یا نامه ای که زمانی دیگر خواهند نوشت!

نیتمان خالص است، عزممان جزم است ولی همیشه دلیلی منطقی برای اقدام نکردن داریم!

هنور وقتش نرسیده یا حالش نیست یا کارهای مهمتری وجود دارد یا کواکب اجازه نمی دهند یا فلان و بهمان!

چنین است که روزها همه با فرصت های از دست رفته، و به تاخیر افکندنی ها، سپری میشود!

و از عشق، که اینهمه به آن نیازمندیم؛ خبری نیست!

بعضی کارها را به هیچ روی نباید به فردا موکول کرد! طفلی که دوان دوان به طرفمان می آید تا در آغوشش بگیریم، همین الآن به محبتمان نیاز دارد نه زمانی که برای ما مساعد است!

دوستی که به شانه هایت محتاج است تا دمی گریه کند، نمی تواند در انتظار فرصت مناسبتری بماند!!!

کسی که می خواهد دوباره مطمئن شود که دوستش دارید، نباید به امید فردا رهایش کنید!!!!

عشق؛ تعهدی است که اطمینان می دهد هروقت به من نیاز داشتی، در کنارت هستم...!

این فکر که بعضی زمان ها برای عشق از زمان دیگر مناسبتر است برای خیلی ها یک عمر پشیمانی! به بار آورده است!

هیچ چیز نمی تواند جبران کننده ی دمی باشد که عشق ما طالب شده است و ما بی پاسخ ازکنار آن گذشته ایم....

« آقای سپهرزاد»

23/11/86